आशिष ढकालको जीवन बेलडाँगी शरणार्थी क्याम्प देखि अमेरिकामा अन्टरप्रेनरसिप
विस्थापनको पीडाबाट सुरु भएको जीवन, सेवा, शिक्षा र उद्यमशीलतामार्फत बनेको एउटा यात्रा
सहयात्री ढकाल
कोलम्बस, ओहायो / कुनै जीवन कथा जन्म मितिबाट मात्र सुरु हुँदैन। कहिलेकाहीँ त्यसको पहिलो अध्याय आमाबुबाले भोगेको विस्थापन, गुमाएको घर र सन्तानका लागि देखेको भविष्यको सपनामा लेखिएको हुन्छ। आशिष ढकालको कथा पनि त्यहीँबाट सुरु हुन्छ।
सन् १९९२ मा उनका बुबा बलि ढकाल र आमा देवी ढकाल भुटानबाट विस्थापित भएर नेपाल आए। पूर्वी नेपालको शरणार्थी शिविरमा उनीहरूले नयाँ जीवन सुरु गरे। भुटानी नेपालीभाषीहरूको ठूलो संख्यामा विस्थापन भएको त्यो समय हजारौँ परिवारका लागि घर र भविष्य दुवै अनिश्चित बनेको थियो। बेलडाँगी तीमध्ये प्रमुख शिविरमध्ये एक थियो।
त्यही शिविरमा, २० सेप्टेम्बर २००२ मा आशिषको जन्म भयो। तीन छोरीपछि जन्मिएका उनी परिवारका एक्ला छोरा थिए।
शिविरको परिवेश कठिन थियो, तर परिवारले छोराछोरीको भविष्यप्रतिको आशा छाडेन। परिवारका अनुसार आशिष सानैदेखि जिज्ञासु, तीक्ष्ण र नयाँ कुरा सिक्न रुचि राख्ने बालक थिए।
बेलडाँगीबाट युटाहसम्म
आशिष सात वर्षका हुँदा, सन् २००९ मा परिवार तेस्रो मुलुक पुनर्वास कार्यक्रमअन्तर्गत संयुक्त राज्य अमेरिका पुग्यो।
बेलडाँगीको शिविरबाट अमेरिकाको नयाँ समाजमा प्रवेश उनका लागि बाल्यकालकै ठूलो परिवर्तन थियो।
नयाँ भाषा, शिक्षा प्रणाली र संस्कृतिसँग परिचित हुँदै उनी हुर्किए। यही क्रममा शिक्षा र सामुदायिक गतिविधिप्रतिको उनको रुचि बढ्दै गयो।
शरणार्थी पृष्ठभूमिको अनुभवले उनलाई समुदाय र सेवाका विषयमा पनि संवेदनशील बनायो।
उनले युटा फुड बैंक र युटा रेफ्युजी गार्डेन लगायतका संस्थामा स्वयंसेवा गरे। पछि यही रुचि संगठित सामाजिक अभियानतर्फ विस्तार भयो।
नमस्कार युनाइटेड र सेवाको अभियान
सन् २०१९ मा आशिषले नमस्कार युनाइटेड फाउन्डेशन स्थापना गरे। संस्थामार्फत आवश्यकतामा रहेका मानिसलाई कपडा, खाद्य सामग्री, शैक्षिक सहयोगलगायत विभिन्न प्रकारको सहायता पुर्याउने अभियान अघि बढाइयो।
यही सामाजिक कामले उनलाई अमेरिकी सञ्चारमाध्यमसम्म पुर्यायो।
टुडे कार्यक्रमकी होडा कोटबले आशिषलाई मार्गदर्शन गरिन् र उनलाई शार्क ट्याङ्कका व्यवसायी मार्क क्युबानसँग परिचय गराइन्। क्युबानले आशिषलाई ५७५ वटा कोट संकलन गर्ने चुनौती दिए।
आशिषले लक्ष्यलाई अभियानमा बदले। सार्वजनिक रिपोर्टअनुसार उनले करिब ३,००० वटा कोट संकलन गरे। एउटा किशोरले सुरु गरेको अभियानले समुदायलाई जोड्यो र आवश्यकतामा रहेका मानिससम्म सहयोग पुर्यायो।
त्यो घटनाले आशिषलाई व्यापक रूपमा चिनायो, तर उनको सामाजिक यात्राको आधार भने त्यसअघि नै तयार भइसकेको थियो।
शिक्षाबाट उद्यमशीलतातर्फ
सामाजिक सेवासँगै आशिषले आफ्नो शैक्षिक यात्रालाई पनि अघि बढाए। उनले युनिभर्सिटी अफ युटाको डेभिड एकल्स स्कुल अफ बिजनेसमा आन्ट्रप्रनरसिप अध्ययन गरे।
विश्वविद्यालयमा अध्ययन गर्दा उनको रुचि व्यवसाय, नेतृत्व र उद्यमशीलतातर्फ थप विस्तार भयो। सामाजिक समस्यालाई नजिकबाट देखेको अनुभव र व्यवसायसम्बन्धी शिक्षाले उनको सोचलाई अर्को दिशा दियो—समस्या पहिचान गर्ने मात्र होइन, त्यसको समाधान खोज्ने।
उनको यात्रामा इगल स्काउट, यंग ह्युम्यनिटेरियन अवार्ड र रिचर्ड रावल मेमोरियल स्कलरशिप लगायतका सम्मान पनि जोडिएका छन्। यी उपलब्धिहरू उनको शिक्षा, नेतृत्व र सामुदायिक सेवासँग सम्बन्धित यात्राका विभिन्न चरणका पहिचान हुन्।
सेवाबाट व्यवसायसम्म
आशिषको यात्रा सामाजिक सेवामै सीमित रहेन। अन्टरप्रेनरसिप को अध्ययनसँगै उनले व्यवसाय र लगानीको क्षेत्रमा रुचि विस्तार गरे। हाल उपलब्ध सार्वजनिक व्यावसायिक विवरणअनुसार उनी विजनेश ब्रोकरका रूपमा व्यवसाय खरिद–बिक्रीसँग सम्बन्धित क्षेत्रमा सक्रिय छन्।
यसले उनको यात्राको दुई महत्त्वपूर्ण पक्षलाई जोड्छ—समुदायप्रतिको प्रतिबद्धता र उद्यमशील सोच।
उनको सामाजिक काममा मानिसहरूलाई जोड्ने प्रयास देखिन्छ भने व्यवसायमा अवसर र सम्भावनाबीच सम्बन्ध निर्माण गर्ने भूमिका देखिन्छ।
एउटा पुस्ताबाट अर्को पुस्तासम्म
आशिषको कथा व्यक्तिगत उपलब्धिको सूची मात्र होइन।
यसको पछाडि भुटानबाट विस्थापित भएको एउटा परिवार छ। नेपालमा बिताएको शरणार्थी जीवन छ। बेलडाँगीमा जन्मिएको बाल्यकाल छ। सात वर्षको उमेरमा सुरु भएको पुनर्वासको यात्रा छ। अनि अमेरिकामा शिक्षा, सेवा र उद्यमशीलतामार्फत बनेको नयाँ परिचय छ।
उनका आमाबुबाले अस्थिरता भोगे; आशिषले स्थायित्व खोज्ने अवसर पाए। उनीहरूले शिविरमा भविष्यको प्रतीक्षा गरे; आशिषले शिक्षामार्फत आफ्नो भविष्य निर्माण गर्ने बाटो पाए।
त्यसैले उनको जीवन कथा विस्थापनमा समाप्त भएको कथाको निरन्तरता हो।
बेलडाँगी १ उनको जन्मस्थान बन्यो, सीमा होइन।
शरणार्थी शिविर उनको विगत बन्यो, परिचयको अन्तिम परिभाषा होइन।
आज आशिष ढकालको यात्रा सेवा, शिक्षा र उद्यमशीलताको संगममा अघि बढिरहेको छ। उनको कथा अझै पूरा भएको छैन। तर अहिलेसम्मको यात्राले एउटा पुस्ताले भोगेको पीडाबाट अर्को पुस्ताले कसरी अवसर निर्माण गर्न सक्छ भन्ने एउटा जीवन्त उदाहरण प्रस्तुत गर्छ।
